top of page

Dubrovnik: het romantische broertje van Split




Na een hete busreis zonder airco, arriveerden we zwetend in Dubrovnik: het pittoreske kustplaatsje met een stadsmuur, oranje daken en witte huizen met luiken. We waren weer terug bij de zee en keken uit naar een frisse duik in het azuur blauwe water.


Om van het busstation naar het oude centrum te komen neem je bus 1A,1B of 3. Je betaalt 15 kuna per persoon, dat is zo'n €2,10. Het busnetwerk van Dubrovnik is uitstekend en we hebben hier dan ook graag gebruik van gemaakt.


De eindeloze zoektocht naar eten

Eenmaal aangekomen bij het hostel, besloten we eerst onze spullen uit te pakken en daarna een frisse duik te nemen in de uitnodigende zee. Toch verliep de dag net iets anders. Na het reizen hadden we toch wat trek gekregen en dus gingen we op zoek naar betaalbare eetgelegenheden. Net als in Split, zijn deze moeilijk te vinden.

Hoe verder je het centrum uit loopt, hoe betaalbaarder het eten wordt. Met deze theorie in ons achterhoofd, begonnen we aan onze klim. Dubrovnik kent namelijk een groot aantal trappen. Dat, in combinatie met de hitte, is soms best intens.


Nadat we onze bestelling bij een fastfood restaurantje in onze handen gedrukt kregen, besloten we richting de kust te lopen. De zoektocht naar eten had flink wat tijd in beslag genomen en dus was het ondertussen al donker geworden. Zongebruinde badgasten liepen weer terug richting het centrum, sjiek geklede mensen namen plaats op één van de vele terrasjes en straatkatten kwamen uit de schaduw gekropen.

Voor ons was het tijd om toch maar eens een kijkje te nemen bij het water.


Net buiten de stadsmuren van het oude centrum van Dubrovnik, ligt namelijk het strandje Plaža Banje. Overdag schijnt dit een erg druk strand te zijn, maar ‘s avonds viel dit heel erg mee. Dit gaf ons dan ook de mogelijkheid om, een frisse avondduik te nemen.

Een mooie afsluiting van een lange en vooral warme dag.


(Tekst gaat verder na foto's)




Dag 2

We besloten ons vandaag aan ons eerder opgestelde hitteplan te houden: overdag zochten we verkoeling bij het water, 's avonds bewonderden we het oude centrum. Zo gezegd zo gedaan en nadat we ons handdoekje hadden gespreid over een grote steen langs de kustlijn, kon het genieten beginnen.

Interrailen kost veel energie, dus was vandaag het uitgelezen moment om even goed bij te komen.

Onze rots lag aan een redelijk verborgen stukje kust en dus werden we voornamelijk vergezeld door gebruinde Kroaten.


Extra privacy

Wat fijn is aan het reizen als koppel, is het feit dat we vaak onze eigen plekjes kregen in hostels. Zo hebben wij in Dubrovnik betaald voor twee bedden in een slaapzaal, maar sliepen we uiteindelijk in een privékamertje met eigen badkamer en een prachtig uitzicht. De extra privacy was niet alleen erg prettig, maar ook heel erg handig: 's avonds konden we gerust alle lampen aan doen, zonder iemand lastig te vallen. Ideaal!


'Enjoy the ride'

Vooral op de tweede avond was die extra privacy fijn. We besloten namelijk het nachtleven van het oud-Romeinse stadje te ontdekken. Het begin van de avond leek hopeloos; Alle clubs waren leeg. Nadat we het hadden opgegeven en we op weg gingen naar het hostel, besloten we het nog één keer te proberen bij Culture Club Revelin. Wat bleek: tot 12 uur was de entree daar gratis en de één na de ander liep door de poortjes naar binnen. "Enjoy the ride", vertelde een medewerker ons terwijl wij met een ticket door één van die toegangspoortjes liepen.

And what a ride it was.


De DJ draaide stampmuziek (maar dan op de goede manier), tussen de lazers door dansten uitdagende danseressen aan palen en de vipruimte stond vol met joelende rijkelui. Wat een aanrader.

Ondanks de geweldige vibes zou ik van te voren goed indrinken, want drank is in Dubrovnik onbetaalbaar. Wij hebben deze nacht dan ook nuchter doorgebracht. Toch maakte dat niks uit, want deze club is een ervaring op zich, die je in Dubrovnik zeker niet mag missen.


(Tekst gaat verder na foto's)




Dag 3

De laatste dag betekende voor ons weer een stranddag. Alles leek soepel te verlopen. We stapten in de bus richting Uvala Lapad Beach. Dit strandje wordt ook wel Sunset Beach genoemd en bestaat voornamelijk uit zand en kiezels. Om bij dit strandje te komen, loop je vanaf de busstop door een leuk en rustig boulevardje: de Šetalište Kralja Zvonimira. Een bezoek aan dit deel van de stad is de perfecte kans om even bij te komen van de touristendrukte in het oude centrum.


De waterschoenblunder

Let wel op: ook op dit schijnbaar onschuldige strand bevinden zich zee-egels! Wij zijn de hele reis streng in het dragen van waterschoenen i.v.m. de stekelige wezentjes, maar hebben ons deze dag laten verleiden door de lokale bevolking. Alle strandgangers liepen namelijk op blote, gebruinde voeten de zee in. Wanneer wij onze schoenen uittrekken, zijn onze voeten zo wit, dat het lijkt alsof we permanente witte sokken dragen.

Tijd voor wat zonlicht, dachten we.


Dit bleek een foute beslissing. Na een uurtje slaakte Julian een kreet en gooide hij met grof geweld zijn voet boven het water uit: er staken vier zwarte stekels pontificaal uit zijn voetzool. Hij was in een zee-egel gaan staan.


Wat doe je dan?!

De belangrijkste les die we hebben geleerd: doe nooit je waterschoenen uit.

Nadat Julian uit het water was gehupst en op zijn handoek was gaan liggen, ben ik op zoek gegaan naar iets wat de pijn zou verzachten. Aan het strandje zat een hippe bar en dus was ik een vrouw met een missie: ik ging een pincet halen zodat ik Julian zo snel mogelijk kon bevrijden van die stekels.

"Wij hebben dat hier niet mevrouw. Iedereen vraagt het ons maar helaas", vertelde een jongen me vanachter de bar. Dat vond ik gek. Waarom hadden ze geen pincet als hier blijkbaar zo veel mensen in een zee-egel gingen staan?


"Je moet de stekels er trouwens gewoon in laten zitten, die krijg je er niet uit met een pincet. Als je dat doet, breken de holle stekels af en duw je ze alleen maar dieper in zijn voet", ging hij verder.


Oké, geen pincet dus. Maar wat kan je dan wel doen?

"Probeer eens olijfolie, dit lost de stekels op", was het antwoord op mijn vraag. Ik bedankte hem, en hij keek me een beetje beschaamd aan. "Ik heb nog wel een advies voor je... but you're not gonna like it", ging hij verder. "Je moet er overheen plassen. Ook dan lossen de stekels op en daarnaast verzacht het de pijn." Ik schoot in de lach. Het beeld dat zich in mijn hoofd vormde, was hilarisch.

"Ik zal eens kijken wat ik kan doen", beantwoorde ik zijn adviezen lachend. Nadat hij mij succes had gewenst, stapte ik lachend richting Julian om hem zijn opties te vertellen.


'Gewoon' een splinter

Nadat Julian op een blote voet over het brandende asfalt naar het hostel was gehupst, ging ik de stad in om te bedenken wat ik voor hem kon halen. Toen ik terug kwam met mijn armen vol, lachte de hosteleigenaar me uit. "Hoeveel stekels heeft ie", vroeg hij me, terwijl hij spottend naar mijn fles azijn, fles olijfolie, pincet en crème keek. "Vier", antwoordde ik, wetende dat dat eigenlijk niks voorstelde. "Het is een échte man hè", constateerde hij grappend. "Ik zou niks doen. Wij Kroaten hebben ze zo vaak. Je moet het zien als een splinter: over tien dagen heeft zijn lichaam de stekels er vanzelf uitgewerkt."


Uiteindelijk bleek dat Julian die avond gewoon weer kon lopen en dat ik me inderdaad heb uitgesloofd voor niks. Zijn lichaam werkte de 'splinters' er met gemak uit.

Uiteindelijk maar goed ook, want dat scheelde ons een hoop urine gerelateerde troep in de douche.


(Tekst gaat verder onder foto's)




En weer door

De volgende ochtend ging de wekker om 05:30 uur en we knoopten onze bergschoenen een half uur later dicht. In een bleke ochtendzon liepen we richting de bushaltes. Tijd voor een nieuwe plek: Kotor.

18 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven
Post: Blog2 Post
bottom of page